De weg van de minste weerstand had vast mooi geweest, maar mijn onverharde pad met hobbels en sinkholes was veel leerzamer.
Iets in mij heeft altijd gezegd dat ik ondernemer zou worden. Ik denk dat ik het voor het eerst voelde op de basisschool, ik moet een jaar of 8 zijn geweest. Al je dagen slijten bij een baas die zegt wat je moet doen in plaats van wat je wil doen, ik kon me er weinig bij voorstellen.
Door de jaren heen werd mijn sterke voorkeur voor zelfstandig werken weggevaagd door puberonzekerheden, balansen, grootboekrekeningen en andere dreigementen bij Management & Organisatie. Toen het na vijf jaar HAVO/VWO aankwam op een studiekeuze, had ik braaf aangeleerd te luisteren naar de verwachtingen van anderen en vooral géén rekening te houden met mijn gevoel. Iets creatiefs leek me wel leuk, fotografie bijvoorbeeld. Maar ja, al die knoppen. Geschiedenis vond ik leuk, maar Maarten van Rossum was nooit bepaald een idool. Commerciële economie dan? Veel te breed! Je moet een vak leren.
Van het publieke domein naar Albert Heijn
Het leek mij en de studiekeuzebegeleider een goed besluit om voor de studie International Public Management te gaan. Een mix tussen politicologie en internationale betrekkingen. Echt wat voor een vrije geest die houdt van verhalen vertellen. Ik hield het 4 weken vol, voelde me een dikke faal en werkte de rest van het jaar in de Albert Heijn. Dit gaf me wel de motivatie om de draad van het studeren weer op te pakken. Vakkenvullen bood weinig toekomstperspectief.
Een creatieve salesvrouw (?)
Ik ging dit keer voor mijn gevoel en koos mijn initiële keuze Commerciële Economie. Het bleek een perfecte match. Maar bij elk punt dat er een keuze gemaakt moest worden, liet ik me weer leiden door verwachtingen van anderen. In plaats van de creatieve kant van de opleiding, koos ik Sales; een harde prestatiegerichte wereld. Toch kwam ik bij stages steeds weer uit bij de creatieve, redactionele kant, was ik campagneleider naast mijn opleiding en focusten mijn minor en scriptie zich op eventmanagement. Maar ik vond mezelf vooral een sales-vrouw.
Enthousiasme: mijn sterkste kant en grootste valkuil
Na het afstuderen wist ik nog niet wat ik wilde. Ik was eigenlijk overal wel goed in, marketing, sales, communicatie, social media, event management… Na mijn afstudeeronderzoek bij Koppert Cress kwam ik erachter hoe gaaf en innovatief de tuinbouwsector was. Het werd dus een baan bij World Horti Center: hét innovatieplatform voor de internationale tuinbouw. En leuk dat die baan was! Zo leuk dat ik mezelf 10 keer voorbij ging. Hard werken, alles aannemen, niet te veel vragen stellen en zeker niet bij jezelf nagaan of het nog goed met je gaat.
Totdat in één klap je geromantiseerde carrière-masker van je gezicht wordt gerukt door overspannenheid. Weg werksucces, weg lovende woorden van klanten, weg mooie succesverhalen om trots aan je vriendinnen te vertellen. Het enige wat overblijft is spanning en verdriet, omdat je de collega’s en klanten waar je álles voor gegeven hebt, moet laten vallen. Het werd tijd om de persoon die ik vakkundig had weten te negeren, opnieuw te leren kennen. Toen ik me daaraan overleverde, kwam ineens dat gevoel van het 8-jarige meisje weer boven. Trots, creatief, slim en zelfstandig. Geen nut inzien van andermans verwachting, gewoon doen waar ík me goed bij voel.
De cirkel is rond
Door mijn brede oriëntatie en te luisteren naar mezelf,, ga ik met het lef van mijn inner 8-jarige, mijn passie voor schrijven en kennis van online marketing, sales en projectmanagement combineren.
Geïnspireerd door de ondernemers die ik tijdens mijn baan ontmoette, wil ik met meer_communicatie bedrijven helpen hun verhaal te vertellen op een manier die bij hen én hun klant past. Ik ga doen wat ik wil, waar ik goed in ben en waar een ander ook nog eens gebaat bij zal zijn.
Ik ga doen wat ik wil, waar ik goed in ben en waar een ander ook nog eens gebaat bij zal zijn
En die grootboek- en balans-dreigementen? Die zijn met een beetje zelfvertrouwen en hulp van een goede boekhouder lang zo eng nog niet! 😉
Edit: Naar aanleiding van mijn openheid over mijn ‘burn-out’ krijg ik vragen of het wel slim is om dit te delen met mijn zakelijke relaties. Mijn antwoord? Ja. In mijn inziens is overspannen raken geen taboe of zwakte, maar getuigd het van de kracht om jezelf weer te herpakken, doorzettingsvermogen en een gezonde drive om hard te werken. Zonder inkeer, geen inzicht. Dit is voor mij juíst de reden dat ik nu ondernemers kan helpen groeien met mijn onlangs hervonden kernwaarden, talent, creativiteit en inlevingsvermogen.
En moet je dan alles delen? Moet niet, maar ik vind het fijn. Als ik één ding geleerd heb, is dat het heel veel energie kost om heel de dag verschillende rollen aan te nemen. Daarom is mijn bedrijf net als ikzelf open, eerlijk, gevat, gedurfd en gedreven.